Da’s slecht nieuws voor de islamlobby

Een hoofdrol voor Gidi Markuszower in Bassiehof vandaag, maar vanwege een andere reden dan u denkt. Dat zit zo. Begin deze maand stuit het Kamerlid op een artikel van het Iraanse pro-regime persbureau ABNA: Sweden Drops Use of the Term "Islamophobia". Markuszower wil vervolgens van minister-president Rob Jetten en minister van Buitenlandse Zaken Tom Berendsen (CDA) weten of dat geen navolging in Nederland verdient. Die Kamervragen zijn donderdag beantwoord. Waarom Markuszower Iraanse staatsmedia leest is onbekend maar het Iraanse artikel klopt, schrijft Berendsen deze week namens het kabinet. Om dan te vervolgen:

Wut? Een zoekslag in de Handelingen van de Tweede Kamer leert vervolgens dat tijdens een commissiedebat twee weken geleden minister van Binnenlandse Zaken Pieter Heerma (CDA) ook al zoiets heeft gezegd. Nadat SGP’er André Flach zich had beklaagd over het islamofobie-discours zegt de bewindsman: "Hij vroeg of het een recht is om kritiek te hebben op een religie. Volgens mij vroeg hij ook om afstand te bewaren van de term "islamofobie". (-) Kritiek op religie valt onder de vrijheid van meningsuiting. Die kritiek mag er zijn, ook op de islam, maar geweld, haatzaaien en discriminatie mogen niet. Het kabinet hanteert in de binnenlandse context de term "moslimdiscriminatie". In de EU en de internationale context wordt aangesloten bij termen als "antimoslimhaat" en "antimoslimdiscriminatie". De term "islamofobie" wordt daarbij doorgaans niet gehanteerd. Het uitgangspunt blijft: ruimte voor religiekritiek en bescherming van mensen tegen discriminatie."

Dat is opmerkelijk. Want jarenlang gold juist het tegenovergestelde. Al decennia gebruiken types van de islamlobby zoals de Moslimbroederschap, FEMYSO, Diyanet, Milli Görüs de term islamofobie met als doel om hun buitenlandse beïnvloeding te maskeren, religieuze druk op gematigde moslims uit te oefenen en de vrije westerse samenleving te ondermijnen en te islamiseren.

EBI blues

Tussen het formatiegeweld door debatteerde de Tweede Kamer afgelopen week over de begroting van het ministerie van Justitie en Veiligheid. De VVD mag zich graag presenteren als dé partij van law & order maar met de VVD-stripfiguren die nu het departement leiden, blijft er van dat beeld weinig over. De minister zelf – de uit een Ollie B. Bommel-strip weglopen poseur Foort van Oosten – figureerde vorige week al in deze kolom. Donderdag speelde zijn tweede man Arno Rutte zich in de kijker met wat niet anders valt te omschrijven als laffe linkse lulkoek en totaalfalen.

Eerst: wie is Arno Rutte? Van 2012 tot 2019 was de VVD’er slechts een Haaksbergense backbencher. Een brave borst bovendien; zijn bijverdiensten als zanger van _Harige Harry en de Ladyshaver_s noteerde hij keurig in het nevenfunctiesregister. Rutte kwam pas letterlijk in beeld toen in 2018 iemand tijdens zijn spreektijd zelfmoord in de nationale vergaderzaal probeerde te plegen. Afgelopen september werd hij staatssecretaris van Justitie en Veiligheid toen het kabinet Schoof dubbeldemissionair ging en Rutte een inmiddels vergeten NSC’er opvolgde.

Enter Ulysse Ellian; VVD-Kamerlid van de klas van 2021, gebukt gaand onder permanent beveiligingsregime omdat hij uit zowel criminele als Iraanse hoek – in beide gevallen georganiseerde misdaad dus – bedreigd wordt. Zoon van Afshin, die zich al sinds de moord op Theo van Gogh in hetzelfde stelsel bewaken en beveiligen bevindt. Ter illustratie: als vader en zoon Ellian een kopje koffie op het Malieveld willen drinken, ziet dat er zo uit.

Donderdag stond Ellian de Jongere dus tegenover Rutte. Dat ging gelijk mis. De staatssecretaris trapte af met een wazig persoonlijk betoog over countryzanger Johnny Cash die een groot hart voor de gevangenen van Folsom Prison had. Rutte had zich daarom net als The Man In Black in het zwart uitgedost. Waarna tot verbijstering van Ellian, PVV’er Emiel van Dijk en Jan Struijs (50PLUS), een linksig geitenwollensokkenverhaal volgde over zielige gedetineerden die het ook niet makkelijk hebben.